Οι πιο ευφάνταστοι είδαν σενάριο ανασυγκρότησης του εκσυγχρονιστικού μπλοκ. Μόνο που πριν προλάβει να κυκλοφορήσει η συνέντευξη του πρώην πρωθυπουργού, είχαν πάρει αντίθετη θέση όλοι οι υποστηρικτές του. Ο Ν. Χριστοδουλάκης χαρακτήρισε το ενδεχόμενο καταστροφικό, ενώ στις αρνητικές συνέπειες αναφέρθηκε ο Χρ. Βερελής. Γιατί, λοιπόν, ο Κ. Σημίτης να κάνει μια κίνηση που να τους δυσαρεστεί όλους; Λίγο πριν αποστείλει τη συνέντευξη τον ρώτησε γι' αυτή στενός του συνεργάτης. «Είμαι σίγουρος» του απάντησε, «έχω μιλήσει με πολλούς και το έχω ζυγίσει».
Το μυστικό.
Η τελευταία λέξη είναι ίσως το μυστικό που κρύβεται πίσω από την παρέμβαση του πρώην πρωθυπουργού. Σύμφωνα με εκτιμήσεις έμπειρων πολιτικών παρατηρητών, ο Κ. Σημίτης έκανε μια κίνηση νομιμοποίησης της σχετικής συζήτησης, ώστε να διευκολύνει τα στελέχη να θέτουν το θέμα και την κυβέρνηση να το ζητήσει όταν έρθει η ώρα. Ο πρώην πρωθυπουργός έχει βαθιά γνώση των όσων συμβαίνουν στη Γερμανία, όπου ένα τμήμα του οικονομικού κατεστημένου θέλει την αναδιάρθρωση, ή τη θεωρεί αναπόφευκτη.
Ο Νίκος Χριστοδουλάκης χαρακτήρισε καταστροφική την αναδιάρθωση.
Οπότε, μία εξήγηση είναι ότι έκανε την κίνηση για να προετοιμάσει το έδαφος. Και, από την άλλη, για να ανοίξει μια ομπρέλα προστασίας σε όσους βάζουν το θέμα και κατηγορούνται ως υπονομευτές ή κερδοσκόποι. Με τη συνέντευξή του ο πρώην πρωθυπουργός έδωσε εγκυρότητα στις αναλύσεις περί αναδιάρθρωσης από τις παρυφές της Δεξιάς μέχρι την Αριστερά. Γιατί η τοποθέτησή του δεν είχε σε καμία περίπτωση το λαϊκιστικό στοιχείο της διαγραφής χρεών.
Διαχωριστική γραμμή.
Ο Κ. Σημίτης πρότεινε η Ελλάδα να έρθει σε συνεννόηση με τους δανειστές της ώστε να τη διευκολύνουν στην αποπληρωμή των δανείων της. Σε συναινετική βάση. Με μικρότερα επιτόκια και επιμήκυνση της περιόδου καταβολής των δόσεων, ώστε να μην κινδυνεύσει με ασφυξία η ελληνική οικονομία. Τραβά λοιπόν τη διαχωριστική γραμμή με τη συντηρητική Δεξιά και την παραδοσιακή Αριστερά, που έχουν σηκώσει την αντιμνημονιακή σημαία. Δημιουργεί έτσι συνθήκες ανάπτυξης του πολιτικού χώρου του ΠΑΣΟΚ ή του εκσυγχρονισμού, αναλόγως των πολιτικών εξελίξεων.
Ο Κ. Σημίτης γνώριζε και το ολισθηρό πεδίο πάνω στο οποίο αποφάσισε να μιλήσει. Την περίοδο που έληγαν τα «στοιχήματα» των CDS στη χρεοκοπία της Ελλάδας. Παρ' όλα αυτά, το έκανε γιατί την ίδια περίοδο παίζονται κι άλλα πράγματα. Οπως η ευρωπαϊκή λύση, που θα μπει στη βάσανο των εθνικών κοινοβουλίων. Ως ευρωπαϊστής, θέλει η ΕΕ να καταλήξει σε μια απόφαση που θα προστατέψει και την Ελλάδα, και το ευρώ. Αλλιώς, ο κίνδυνος η κρίση χρέους να συμπαρασύρει το ευρωπαϊκό οικοδόμημα θα ενισχυθεί. Αλλωστε, η κρίση είναι πρωτόγνωρη, δεν υπάρχει προηγούμενη εμπειρία στην αντιμετώπισή της και κανείς δεν έχει τη μαγική συνταγή.
Οι εκτός βουλής
Διαφωνούν και με το τι είπε και πώς το είπε
Εντύπωση προκάλεσε και η ομόθυμα αρνητική στάση στη συνέντευξη του πρώην πρωθυπουργού και των συνομιλητών του που αυτήν τη στιγμή βρίσκονται εκτός Βουλής. Από τον Ν. Χριστοδουλάκη και τον Χρ. Βερελή που έχουν αναφερθεί μέχρι τον Ν. Μπίστη κ.ά. Πέραν της ουσιαστικής διαφωνίας, όλοι έλεγαν, στις κατ' ιδίαν συνομιλίες τους, πως αν ήθελε να πει κάτι τόσο σοβαρό είχε πολλούς τρόπους να το κάνει χωρίς συνέντευξη. Να πάρει μια πρωτοβουλία στην Ευρώπη, να ενημερώσει τον Γ. Παπανδρέου. Μόνο που ο Κ. Σημίτης δεν συνηθίζει να μοιράζεται με κανέναν τις στρατηγικές του επιλογές.
Τις κάνει, και όποιος θέλει ακολουθεί, όποιος θέλει διαφοροποιείται. Είναι χαρακτηριστικό ότι στη συγκεκριμένη απόφαση δεν συμμετείχε ούτε ο άνθρωπος που αποτελεί τη σκιά του για δεκαετίες: ο Ν. Θέμελης. Τα στελέχη των κυβερνήσεών του που βρίσκονται εκτός μάχιμης πολιτικής κράτησαν αποστάσεις και για λόγους σκοπιμότητας. Αν έβγαιναν και μιλούσαν θα έδιναν την εντύπωση πως υπάρχει σχέδιο. Και θα υποχρέωναν τους προεδρικούς να αμυνθούν. Ενώ με τη στάση τους, τη διαφωνία τους ή τη σιωπή τους, το θέμα για την ώρα έμεινε στο επίπεδο της προσωπικής διαφωνίας Γ. Παπανδρέου - Κ. Σημίτη. Εκτός κι αν οι δύο πολιτικοί έχουν μιλήσει, γεγονός για το οποίο κάποιοι επιμένουν, και τελικά αποδείξουν οι ίδιοι πως μπορούν να λειτουργούν χωρίς μεσολαβητές.
Εντός κοινοβουλευτικής ομάδας
Η αμηχανία και οι ψίθυροι των εκσυγχρονιστών
Εντός Βουλής το θέμα της αναδιάρθρωσης το έχουν θέσει η Β. Παπανδρέου, ο Κ. Καρτάλης, ο Π. Κουκουλόπουλος κ.ά. Με εξαίρεση την πρώτη, οι υπόλοιποι στην αναμέτρηση του 2007 για την προεδρία του ΠΑΣΟΚ είχαν ταχθεί με τον Ευ. Βενιζέλο. Στην πρώτη ιστορικά διεκδίκηση της ηγεσίας του ΠΑΣΟΚ, το 1996 η Β. Παπανδρέου ήταν με τον Κ. Σημίτη. Και, εκ της θέσεώς της στην επιτροπή συλλογής υπογραφών για τα ευρωομόλογα, έχει πρόσβαση σε μια σειρά εγγράφων που έχει στα χέρια του και ο πρώην πρωθυπουργός. Ετσι η κατάσταση στο εσωτερικό της ΚΟ έγινε πιο περίπλοκη μετά το άρθρο του Κ. Σημίτη.
Οι προεδρικοί άρχισαν και πάλι να βλέπουν με δυσπιστία τις κινήσεις των πρώην εκσυγχρονιστών. Ενώ μέχρι εκείνη τη στιγμή υπέγραφαν μαζί τους ερωτήσεις σε υπουργούς, μετά έγιναν διστακτικοί.
Και οι εκσυγχρονιστές ένιωσαν την ανάγκη να διαχωρίσουν τη θέση τους. Γιατί, στη συγκεκριμένη συγκυρία, ο στόχος τους δεν είναι να κάνουν ομάδα, αλλά να επηρεάσουν την κυβερνητική πολιτική. Ετσι, θεωρούν ότι καταγράφουν το πολιτικό τους στίγμα. Γιατί, αν τα πράγματα δεν πάνε καλά δεν θα έχουν όλοι τις ίδιες ευθύνες, ούτε την ίδια δυναμική την επόμενη μέρα. Οσοι εμφορούνται από τις ιδέες του εκσυγχρονισμού δεν αποτελούν πλέον οργανωμένο τμήμα, αλλά και απόψεις ανταλλάσσουν και τις κινήσεις τους συντονίζουν, στον βαθμό που δεν δίνουν αφορμές για κατηγορίες περί διάσπασης του ΠΑΣΟΚ.
source:ethnos