Οι ταχύτητες της ζωής μας ανταγωνίζονται πια αυτές της σύνδεσής μας στο internet. Κανένας χρόνος για «pause». Έτσι, λίγο για να ψηλαφίσουμε τι μάθαμε από τη μέρα που πέρασε, τι μας χρωστάει η επομένη, αν όλα αυτά που κάνουμε και τα άλλα που δεν προλαβαίνουμε (και νιώθουμε τύψεις γι’ αυτό) τα θέλουμε πραγματικά. Και να σκεφτούμε μήπως τα μεγάλα, τα σημαντικά, τα έχουμε λησμονήσει κάπου.
Ώσπου ένα βιβλίο έρχεται να μας κάνει να ανασηκωθούμε από την καρέκλα και να κοιτάξουμε τριγύρω.
Το βιβλίο αυτό δεν έπεσε καν στα χέρια μας. Απλώς διαβάσαμε την είδηση στην Guardian: Μια νοσοκόμα από την Αυστραλία, η Bronnie Ware, δούλεψε χρόνια σε οίκους ευγηρίας και σε νοσοκομεία. Αρμοδιότητά της ήταν να προσέχει ετοιμοθάνατους, ανθρώπους δηλαδή που είχαν, ως μέγιστο, 12 εβδομάδες ακόμη ζωής. Οι άνθρωποι αυτοί μιλούσαν στην Ware κι εκείνοι κατέγραφε τις επιθανάτιες εξομολογήσεις τους σε ένα blog με τίτλο Inspiration and Chai, το οποίο βρήκε τόσο μεγάλη απήχηση που έγινε βιβλίο με τίτλο: The Top Five Regrets of the Dying. Δηλαδή, τα πέντε πράγματα που οι ετοιμοθάνατοι είχαν μετανιώσει περισσότερο που έκαναν στη διάρκεια της ζωής τους.
Κι όμως δεν ήταν ούτε περισσότερες στάσεις στο σεξ, ούτε bungee jumping. Αυτά που είπαν δεν θα τα βρείτε σε καμία λίστα με τα «100 πράγματα που πρέπει να κάνετε πριν πεθάνετε». Ήταν όμως απόσταγμα σοφίας. Της σοφίας που μόνο τα χρόνια και πείρα μπορεί να φέρει.
Αυτά τα πέντε είναι τα εξής. Και από κάτω τα σχόλια της Ware:
1. Εύχομαι να είχα το κουράγιο να ζήσω τη ζωή μου αληθινά για τον εαυτό μου, και όχι τη ζωή που οι άλλοι περίμεναν από μένα
«Ήταν το πιο συνηθισμένο απ’ όλα. Όταν οι άνθρωποι συνειδητοποιούν ότι η ζωή τους έχει σχεδόν τελειώσει και κοιτούν πίσω καθαρά, είναι εύκολο να δουν πόσα από τα όνειρά τους δεν πραγματοποίησαν. Οι περισσότεροι από τους ανθρώπους που συνάντησα δεν χάρηκαν ούτε τα μισά από τα όνειρά τους και έπρεπε να πεθάνουν ξέροντας ότι αυτό έγινε λόγω των επιλογών που οι ίδιοι είχαν ή δεν είχαν κάνει. Η υγεία φέρνει μια ελευθερία που ελάχιστοι συνειδητοποιούν πριν την χάσουν».
2. Εύχομαι να μην δούλευα τόσο πολύ
«Ήταν κάτι που άκουσα από όλους τους άνδρες ασθενείς μου. Έχασαν το μεγάλωμα των παιδιών τους και την συντροφιά της αγαπημένης τους. Και οι γυναίκες το ανέφεραν, καθώς όμως μιλάμε για γυναίκες παλαιότερης γενιάς, πολλές από τις ασθενείς μου δεν εργάζονταν τότε. Πάντως όλοι οι άνδρες μετάνιωσαν πικρά που η επαγγελματική τους ζωή τους ανάγκαζε να είναι τόσο απόντες από την προσωπική τους».
3. Εύχομαι να είχα το κουράγιο να εκφράσω τα συναισθήματά μου
«Πολλοί άνθρωποι καταπιέζουν τα συναισθήματά τους προκειμένου να ζουν αρμονικά με τους άλλους. Ως αποτέλεσμα, συμβιβάζονται με μια μετριοπαθή ζωή και ποτέ δεν γίνονται αυτό που πραγματικά είναι ικανοί να γίνουν. Πολλοί μάλιστα αναπτύσσουν αρρώστιες που συνδέονται με την πικρία και με την δυσαρέσκεια που κουβαλούν εξαιτίας αυτού».
4. Εύχομαι να είχα κρατήσει την επαφή με τους φίλους μου
«Πολλοί δεν αντιλαμβάνονται τα οφέλη της μακρόχρονης φιλίας, παρά μόνο όταν είναι αργά. Οι περισσότεροι περιστρεφόμαστε τόσο γύρω από τις ζωές μας, που ξεχνάμε τους φίλους μας. Πολλοί ήταν οι ασθενείς που μου είπαν πόσο είχαν μετανιώσει που δεν έδωσαν στις φιλίες τους περισσότερο χρόνο και προσπάθεια. Λίγο πριν το τέλος, σε όλους λείπουν οι φίλοι τους».
5. Εύχομαι να είχα αφήσει τον εαυτό μου να είναι πιο χαρούμενος
«Ήταν κάτι που άκουσα πολύ συχνά και μου έκανε εντύπωση. Πολλοί δεν συνειδητοποιούν ότι η ευτυχία είναι μια επιλογή με αποτέλεσμα να μένουν εγκλωβισμένοι στο μοτίβο της μιζέριας και της απαισιοδοξίας. Ο φόβος της αλλαγής τους έκανε να προσποιούνται μπροστά στους άλλους ακόμη και στους ίδιους τους εαυτούς τους, παρόλο που βαθιά μέσα τους ένιωθαν την ανάγκη να γελάσουν με την ψυχή τους και να κάνουν χαζομάρες».
Τι λέτε; Να περιμένουμε να γεράσουμε και να τα εξομολογηθούμε κι εμείς σε μια νοσοκόμα με λευκή στολή που θα μας κρατά το χέρι ή απλώς να προσπαθούμε να τα κάνουμε πράξη στην καθημερινότητά μας;
Αν σας άρεσε το θέμα κάντε ένα "Like" και κοινοποιήστε το στους Φίλους σας...!
