Η Ελληνική είναι η μητέρα όλων των γλωσσών της Ευρώπης. Σε αντίθεση με τις άλλες γλώσσες, η Ελληνική είναι μία ευφυής μαθηματική κατασκευή. Κάθε της λέξη έχει μια αριθμητική αξία που καλείται λεξάριθμος (ή ορθότερα συνάριθμος όπως αναφέρεται από τον πυθαγόρειο Ιάμβλιχο, ο οποίος στα θεολογούμενα της αριθμητικής στο κεφάλαιον περί εξάδος, αναφέρει «η συναρίθμησις του κόσμου ονόματος εξακόσια εστίν»), και προκύπτει ως άθροισμα των αριθμητικών αξιών των γραμμάτων από τα οποία αποτελείται η λέξη.
Από την Ευκλείδεια γεωμετρία γνωρίζουμε, ότι το πηλίκο του μήκους της περιφέρειας ενός κύκλου δια την διάμετρό του, δίνει ως αποτέλεσμα έναν άρρητο αριθμό 3,1415926535897932… που τον συμβολίζουμε με το ελληνικό γράμμα π. Η λεξαριθμική εξαγωγή του αριθμού π με ακρίβεια τριών ψηφίων έχει ως εξής:
ΜΗΚΟΣ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΣ ΚΥΚΛΟΥ / ΔΙΑΜΕΤΡΟΣ = 2294 / 730 = 3,14…
Ίσως ορισμένοι να πουν ότι πρόκειται περί συμπτώσεως, όμως η μαθηματική μας γλώσσα δίδει με ακρίβεια τριών ψηφίων και πάλι την τιμή του χρυσού αριθμού Φ = (√5+1)/2 = 1,618033988749894848204…
Ο ΠΕΝΤΕΠΟΔΟΣ + ΕΝ / Η ΔΥΑΣ = 989 / 613 = 1,61…
Στην υπερβατική εξίσωση του Πυθαγόρα: 0 + ∞ = 1 (= Θεός) ΟΥΔΕΝ ΚΑΙ ΑΠΕΙΡΟΝ, ΕΣΤΙ ΜΟΝΑΣ η συναρίθμησις των δύο αυτών φράσεων είναι η ίδια 876. Ο πυθμενικός αριθμός που λαμβάνουμε από το 876 είναι: 8+7+6=21=>2+1=3 ως έκφραση του τριαδικού Θεού. Αν στην επαφή δύο ίσων κύκλων που συμβολίζουν το άπειρο, προσθέσουμε άλλον ένα, το μηδέν, λαμβάνουμε ένα σχήμα με τρεις κύκλους, το ένα τριαδικό σχήμα, το τριαδικό Θείο ον.
Κάθε γλώσσα αποτελείται από ένα πλήθος λέξεων, όπως αυτές καταγράφονται στα λεξικά της. Η Ελληνική έχει περισσότερες από τετρακόσιες χιλιάδες λέξεις στην διαχρονική της εξέλιξη. Αντιθέτως η “γλώσσα του Μίκυ Μάους” αριθμεί λίγες εκατοντάδες και από αυτές οι περισσότερες είναι επιφωνήματα. Οι άλλες γλώσσες κυμαίνονται ανάμεσα στο προηγούμενο μέγιστο και ελάχιστο.
Εκεί όμως που υπερέχει κυριολεκτικά η Ελληνική γλώσσα είναι στους λεκτικούς τύπους κάθε λέξης (περισσότεροι από έξι εκατομμύρια επίσημα καταγεγραμμένοι). Υπάρχουν γλώσσες που έχουν τέσσερις διαφορετικούς μονολεκτικούς τύπους ενός ρήματος. Αντιθέτως το απλούστερο ρήμα της αρχαίας Ελληνικής, το ρήμα λύω, έχει εν συνόλω 337 μονολεκτικούς τύπους (137 στην ενεργητική, 145 στην μέση και 55 στην παθητική φωνή). Κάπως η λατινική μπορεί να συναγωνισθεί την αρχαία Ελληνική όπου αυτής ένα απλό ρήμα όπως το amo, έχει εν συνόλω 122 τύπους (80 στην ενεργητική και 42 στην παθητική φωνή).
Η γλώσσα όμως είναι παράλληλα και συντακτικές συνδυαστικές δομές. Για παράδειγμα η φράση: «Η κόρη πίνει νερό», σε κάποιες γλώσσες μπορεί να εκφραστεί μόνο με έναν συνδυασμό: «υποκείμενο ρήμα αντικείμενο». Αντιθέτως στην Ελληνική γλώσσα η ίδια φράση μπορεί να εκφραστεί με έξι διαφορετικούς συνδυασμούς. Δύο που να αρχίζουν με το υποκείμενο αντιμεταθέτοντας ρήμα με αντικείμενο, δύο που να αρχίζουν με το αντικείμενο αντιμεταθέτοντας ρήμα με υποκείμενο και άλλους δύο που να αρχίζουν με το ρήμα αντιμεταθέτοντας υποκείμενο με αντικείμενο. Φανταστείτε πόσοι συνδυασμοί μπορούν να γίνουν στην Ελληνική γλώσσα, σε μια φράση με δέκα λέξεις.
Ο καθηγητής νεοελληνικής φιλολογίας Ζακ Μπουσάρ του πανεπιστημίου του Μόντρεαλ του Καναδά σε διάλεξη στο Μετσόβιο πολυτεχνείο με θέμα «Επωδή λόγου και τεχνική στοίχου στην Ιλιάδα» ανέφερε μεταξύ άλλων: όταν προσθέτει κανείς στα λόγια μουσική, αυτά ζωντανεύουν και βγαίνουν απ’ το χαρτί. Με την μουσική και την μελωδία, παίρνει ζωή ολόκληρος ο αρχαιοελληνικός κόσμος που δεν έχει πεθάνει, αλλά ζει εδώ στην Ελλάδα.
Πρέπει να λάβουμε υπόψη την προσωδία, δηλαδή τον ρόλο που παίζουν στα αρχαία ελληνικά η βραχύτητα και μακρότητα των συλλαβών, καθώς και τα πνεύματα. Η ψιλή, η δασεία, η οξεία, η βαρεία και η περισπωμένη γίνονται νότες. Οι θεωρίες της προσωδίας και της μετρικής, μας επιτρέπουν να απαγγείλουμε τα ομηρικά έπη με την μουσική τους. Χωρίς την θεωρία του τονισμού, παύει να υπάρχει μουσική.
Η αρχαία Ελληνική γλώσσα έχει εκπληκτική ακρίβεια, δηλαδή σαφήνεια και ευκρίνεια εννοιών. Η ακρίβεια και αρτιμέλεια των εννοιών συνεπάγεται και ακρίβεια και αρτιμέλεια στην σκέψη. Ανάπηρη γλώσσα σημαίνει ανάπηρη σκέψη, και ανάπηρη σκέψη σημαίνει ανάπηρη πράξη.
Ύστερα από έρευνα του Ανοικτού Ψυχοθεραπευτικού Κέντρου και του Ινστιτούτου Διαγνωστικής Ψυχολογίας σε συνεργασία με το Φ.Π.Ψ. Αθηνών έχουμε ισχυρές ενδείξεις ότι η εκμάθηση των αρχαίων ελληνικών βελτιώνει την ψυχοεκπαιδευτική ανάπτυξη του παιδιού. Τα παιδιά που διδάσκονται αρχαία ελληνικά έχουν πιο αναπτυγμένες μαθησιακές ικανότητες από τους υπόλοιπους συνομηλίκους τους. Επιπλέον η εκμάθηση της γλώσσας του Σωκράτη και του Πλάτωνα καθώς και η χρήση της περισπωμένης και της δασείας προλαμβάνουν την δυσλεξία. Παράλληλα έρευνα του Α.Π.Θ. με θέμα «τι δεν μαθαίνουν οι μαθητές», καταλήγει σε απογοητευτικά συμπεράσματα όσον αφορά τις γνώσεις των παιδιών και το μέλλον της εκπαίδευσης.
Η συνεχής κακοποίηση της Ελληνικής γλώσσας με σκοπό την απλοποίησή της, οδηγεί σταδιακά στον αφανισμό και εκλατινισμό της. Τα αλλεπάλληλα πλήγματα που δέχεται επί σειρά ετών και η συρρίκνωση του αστείρευτου λεκτικού της πλούτου, έφερε ως αποτέλεσμα τα παιδιά στην χώρα μας να βρίσκονται στην προτελευταία θέση ακόμα και στην βασική ανάγνωση έπειτα από έρευνα που πραγματοποίησε η UNISEF σε σχολεία εικοσιτεσσάρων χωρών του κόσμου.
Δυστυχώς οι κερκόπορτες ανοίγουν πάντα από μέσα. Οι νέοι για εικοσιπέντε και πλέον έτη έγιναν έρμαια μιας πολιτικής που κατήργησε την διδασκαλία των αρχαίων ελληνικών, επιβάλλοντας την λεγομένη δημοτική, κατήργησε τους τόνους και την τρίτη κλίση, μείωσε τις προθέσεις, άλλαξε την ορθογραφία, απαξίωσε την ετοιμολογία, ευνόησε το λατινικό αλφάβητο μέσω του διαδικτύου, πρότεινε την καθιέρωση της αγγλικής γλώσσης ως δευτέρας επισήμου γλώσσης της Ελλάδος κλπ.
Ήδη χάσαμε μια γενιά και τώρα χάνουμε και δεύτερη. Αν χαθεί άλλη μία δεν ξέρω αν θα υπάρχει δρόμος επιστροφής. Τα ευχολόγια είναι για τους αδρανείς. Στους Έλληνες ταιριάζει η δράση. Επαναφορά της ιστορικής μας ορθογραφίας και γραμματικής, άμεση επαναφορά του πολυτονικού συστήματος και προστασία της γλώσσας μας κατά την χρήση της στα μέσα μαζικής ενημέρωσης και σε πινακίδες.
Η Ελληνική γλώσσα στην ολοκληρωμένη της μορφή, κατόρθωσε να αποδώσει με άφθαστη τελειότητα τα νάματα της Ελληνοχριστιανικής σοφίας τα οποία χειραγώγησαν με την διαχρονική τους αξία, την πορεία της ανθρωπότητας. Αλήθεια αναρωτήθηκε κανείς ότι λέγοντας «Θεός φυλάξοι», μια φράση που όλοι καταλαβαίνουμε, χρησιμοποιούμε την ευκτική έγκλιση που έχει ήδη χαθεί;
Έρευνα: topeiraxtiri.blogspot.com